« عدوّ » به مطلق دشمن اطلاق مىشود ، مگر آن كه قرينه‌اى بر خلاف آن در كلام ذكر شده باشد كه آن را تقييد كند . بر اين اساس و نيز با ملاحظه‌ى صدر و ذيل اين فراز مىتوان گفت : اين جمله‌ها ، گوياى آن است كه : خداوندا ! اين كه دوست مرا دوست خويش و دشمن مرا دشمن خود قرار داده‌اى ، از نعمت‌هاى معنوى و ظاهرى تو به من مىباشد . دعاى بعد از دو ركعت از هشتاد ركعت شب نوزدهم ( 25 ) بخشى از اين دعا درباره‌ى تعهّد و اقرار به اعتقادات دينى مىباشد و در پايان آن آمده است : « جَزَى اللَّهُ مُحَمَّداً خَيْرَ الْجَزآءِ ، وَ حَيَّا اللَّهُ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ بِالسَّلامِ . » « 1 » خداوند به حضرت محمّد [ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ] ، بهترين پاداش را بدهد و با سلام و ايمنى بخشى ، بر محمّد و آل محمّد [ - عليهم‌السّلام - ] درود و تحيّت بفرستد . لزوم سپاس گزارى از محمد و آل محمد - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - اين جمله بيانگر آن است كه بر هر مسلمان و مؤمن لازم است ، در برابر نعمت‌هاى معنوى و ظاهرى كه رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - آورنده‌ى آن است ، سپاس گزارى كند و بهترين پاداش ، تحيّت و برقرارى بر مقام سلام و امنيّت مطلق و يا رحمت‌هاى خاصّ را از حضرت حق سبحانه براى آن بزرگوار و اهل بيت او - عليهم‌السّلام - درخواست نمايد ، اگر چه آنان به اين خواسته نيازمند نباشند .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 183 .